Introductie

Geen enkele organisatie komt uit het niets. Er is altijd een oorsprong, een gedachtegang waar energie ingestoken is. Maar ook de reis die gemaakt is die uiteindelijk de organisatie heeft gevormd. Dit heeft grote impact op de cultuur die heerst en vormt de basis voor de identiteit in het hier en nu.

Hetzelfde geldt voor How Company. Bij ons is ook sprake van een zogenaamde systemische invloed. Die begint bij de oprichter, Edwin Vreedeveld. Lees zijn verhaal. Over de impact die zijn gedachten al tijdens zijn studietijd op hem hadden en wat ons nog altijd drijft vanuit die ene specifieke insteek die nu meer dan ooit relevant is.

How Company, opgericht in 2003, maar al geboren in 1983.

Als havo-probleemleerling, voormalig postbode en laatbloeier vertrok ik op mijn 21ste naar New York voor een jaartje fanatiek sporten, wat uiteindelijk resulteerde in een verblijf van 6 ½ jaar en een MBA diploma. Waar ik mijzelf als mens ontdekte en begon te beseffen dat ik door anders naar mijzelf te gaan kijken, veel meer zou kunnen bereiken met minder moeite. Door te focussen wat ik wél kon in plaats van vooral na te denken over mijn tekortkomingen en stil te leren staan bij wat ik wel wilde in plaats van wat ik niet wilde. Omdat een docent en een sportcoach zagen waarin ik vastliep en zij beiden kort na mijn aankomst een simpele vraag stelden. Ik ontdekte dat ik misschien anders in elkaar stak dan veel mensen om mij heen, maar zeker niet minder was. Alleen al dit besef gaf mij een enorme boost en mijn groei begon zich te manifesteren op veel vlakken. Ik stapte zelfs bijna over op een studie sociologie, maar koos toch het veilige carrièrepad.

De jaren erna ben ik dat voor mijzelf steeds verder gaan onderzoeken en ontdekte mijn interesse in persoonlijke drijfveren van mensen Dat resulteerde In 1983 in een besluit dat uiteindelijk het fundament onder How Company was: Ik wilde mijn scriptie wijden aan de invloed van de factor mens op de winstgevendheid van een organisatie. Mijn begeleider vond het geen relevant onderwerp, sterker nog, hij zag meer heil in het inzetten van strakke processen en innovatie. Ik conformeerde niet, ging op zoek en vond mijzelf volledig terug in Theory Z van William Ouchi, die zo treffend had beschreven hoe je Amerikaanse en Japanse management praktijken kon combineren voor een maximale betrokkenheid van medewerkers. Ik ging vanaf dat moment volledig aan, de fundering van mijn passie voor mensen op de werkvloer werd geboren.

WAT te doen is belangrijk, maar waardeloos zonder het HOE te beseffen

Na terugkomst in Nederland in 1986, ben ik gaan werken als business-to-business marketeer bij BP Oil Benelux.  Ik stoorde mij aan het vele en lange vergaderingen die steeds weer nodig waren omdat we niet in staat waren onze plannen te realiseren. Niet zozeer omdat de plannen (het WAT) slecht waren, maar omdat er geen betrokkenheid was van de mensen die verondersteld werden het te gaan implementeren (het HOE). Ik vond het fascinerend te ervaren hoe mensen bijna altijd bereid waren en soms zelfs dankbaar, wanneer je ze simpelweg anders benaderde. Door je meer te verdiepen in de gebruiksaanwijzing die wij allemaal hebben. Door ze als een waardevol en meestal betrokken mens te gaan zien in plaats van een drempel die steeds overwonnen moet worden. Zo ook voor mij bij het opbouwen van mijn eigen teams in mijn hele verdere loondienstcarrière stond de mens achter de professional altijd centraal. Ik kreeg daar zoveel voor terug. Dan bedoel ik niet alleen betere bedrijfsmatige resultaten, maar vooral plezier, vertrouwen en dankbaarheid van mijn omgeving. En daardoor steeds meer energie. Dat maakte het betekenisvol voor mij. Dat was thuiskomen bij mijzelf, waarom ik ooit ben gaan leidinggeven. Mensen doen er immers toe. Iedereen heeft het recht hun eigen maximale potentieel te ervaren. Dat geeft hen op hun beurt dan ook betekenis.

Zelf dook ik in diepgaande persoonlijke ontwikkelingstrajecten binnen Nederland, maar vooral daarbuiten. De gedachte was, hoe beter en meer ik mijzelf als mens ontdek, hoe beter ik anderen kan volgen in hun mens-zijn. Hoe meer uit mijn comfortzone, hoe meer invulling ik kon geven aan iets wat ik nog niet kon vastpakken. Dat was het begin van het positieve einde, ik kreeg steeds meer die spiegel voorgehouden waarop ik besloot het roer om te gooien.

In 2000, toen ik op een IT-congres mijn verhaal hield dat IT-transformatie minder over IT moest gaan en meer over de mensen waarop die impact had, viel het kwartje pas echt. ‘Laat ik daar maar mijn vak van maken’ dacht ik en begon aan het schrijven van mijn business plan. En toen maakte ik een beginnersfout als ondernemer.

Wie zit nou op mij en mijn idee te wachten?

Al tijdens mijn carrière bij BP Oil had ik een zeer bijzondere persoonlijke coach, de toenmalige topman van Philips, Cor Boonstra. Ik ging bij hem langs om mijn business plan bij hem te checken. Ik vertrok met een desillusie, want hij merkte nonchalant op ‘niemand zit hier op te wachten…’. Ik werd midscheeps geraakt!

Nadat ik mij over mijn teleurstelling heen had gezet, besefte ik dat ik eigenlijk en voornamelijk toestemming en goedkeuring bij hem zocht. Mijn geloof in hoe mensen het verschil kunnen maken op de werkvloer kreeg weer de overhand en het ondernemen begon nu echt. Als eenmanszaak met de naam no parking (Let’s get things done), kort daarna als How Company (Performance through people).

Net voor die tijd, ontmoette ik een eigenwijze en zeer sterke persoonlijkheid met een bijzondere gave in het doorgronden van mensen. Hij had een trainingsportfolio met hele interessante en beproefde methodieken op het vlak van teambuilding en persoonlijke groei ontwikkeld.  Wij botsten al vanaf het eerste moment, ik hield hem daardoor op gepaste afstand want we leken misschien te veel op elkaar. Maar hij bleef mij wel mateloos fascineren. Door deze bijzondere man, mijn leermeester, ging ik steeds helderder kijken, was ik steeds meer in staat om gerichte woorden te geven aan al die gedachten die al jaren rondspookten in mijn hoofd; structuur ontstond. Zijn kracht lag niet in het benaderen van de zakelijke markt, maar dat kon ik goed oplossen met mijn marketing ervaring. Ik kon eindelijk met zeer professionele inhoudelijkheid vorm geven aan mijn grote passie. Organisaties beter laten presteren door de factor mens centraal te stellen. Er ontstond een soort van rust. Maar ook weer niet helemaal, want waarom zag men niet wat ik zag om mij heen?

Wat mij zo verbaasde was dat iedereen in Nederland maar moest leren zwemmen, maar op het vlak van relaties aangaan, het opvoeden van kinderen en het tonen leiderschap bestond nauwelijks wat. Je moest het allemaal maar uitzoeken en kreeg wat advies links en rechts.

Dus ik zag dat er een hele duidelijke en gerichte propositie moest komen. Een praktische aanpak waardoor mensen snel hun eigen gebruiksaanwijzing en drijfveren leren kennen en daardoor zich veel beter kunnen verhouden ten opzichte van anderen. Teams in staat stellen om veel meer zelfredzaam te gaan acteren. Leiderschapsontwikkeling op een natuurlijke en vooral eenvoudige pragmatische manier in plaats vanuit trucjes of vage filosofie  En ga zo maar door. Interne organisaties vanuit menselijkheid gaan mobiliseren met praktische tools om zo snel meer te bereiken met minder moeite.

Een goed onderbouwd businessplan kwam er weliswaar, echter met weinig klanten in een periode dat de dotcom-bubble haar intrede deed en nog jaren voortduurde. Net voor mijzelf begonnen, geen inkomen, beide ouders 6 maanden na elkaar overleden, een net aangeschaft eigenlijk te duur huis en een net gestrande relatie. Je kunt je haast niet voorstellen wat dat een druk heeft gegeven. Achteraf is dat mijn geluk geweest. Want alle basale dingen die ik koesterde hadden net opgehouden met bestaan. Angsten verdwenen bijna allemaal; ik had immers niets meer te verliezen. De weg vooruit was het enige wat restte. Dat vertaalde zich in mijn denken en handelen vanaf dat moment. De weg vooruit was het enige wat restte. Er ging een nieuwe wereld open voor mij, zonder controle, maar met impact door de vrije geest die zich ontvouwde.

Al gauw werd ik via via gebeld door het vroegere Douwe Egberts. Of wij een internationale sessie konden verzorgen voor een groep mensen vanuit de hele wereld op het vlak van presentation skills. Niet direct onze core maar wel een geweldige kans. Steeds vaker kregen wij dit soort traditionele en basale verzoeken van bedrijven, dat ons later in staat stelde om voor die tijd onze best revolutionaire programma’s verder aan te bieden. We werden een vaste gesprekspartner voor directies bij cultuurveranderingstrajecten en bij HR voor persoonlijke groei van de medewerkers en voor leiderschapsontwikkeling.

Na jaren gewerkt te hebben bij BP en Randstad, voelde ik niet meer die drive van vroeger met betrekking tot commercie en het leiden van een organisatie. Ik vond Jeroen Siedenburg al snel en zag in hem iemand die How Company op een hoger niveau zou kunnen tillen. Iemand waarvan ik dacht dat ik die blind kon vertrouwen, als professional en vooral als mens. Een zeer belangrijk moment, want ik kon mij daarna volledig gaan richten op marktontwikkelingen en complexe bedrijfsorganisatorische problematiek. Hier lag immers mijn hart, met mensen aan de slag gaan om hen zo verder te helpen. En dat is nog steeds zo, ook nog altijd met Jeroen gelukkig. Want dat zie je wel vaker slecht aflopen tussen compagnons, helemaal na zoveel jaar. Ik zie hem dan ook als meer dan een compagnon, want het voelt ook als een enorm sterke en hechte band. Je maakt immers samen zoveel mee.

Opvallend was de kredietcrisis periode (2007-2009) en daarna. Er ontstond toen een plotseling stijgende vraag naar onze dienstverlening. Men besefte meer dan ooit dat in een zeer turbulente wereld qua economie, dat de eigen medewerkers het verschil moesten gaan maken. Niet lang daarna begonnen trajecten die ons over de hele wereld heenvoerden. In die tijd deed online en distance learning voor het eerst zijn intrede, Vooral bij multinationals. Daar schrokken we initieel best van want onze expertise ontvouwt zich het beste in een ruimte waar mensen samen aanwezig zijn. Dat konden we toen goed aantonen, de meerwaarde daarvan. Het was altijd enorm kicken op te moeten boksen tegen die grotere aanbieders met veel bekendheid. Heerlijk om als kleine speler bij veel grote organisaties in te kunnen breken en te kunnen bewijzen dat het heel anders kan op de werkvloer. Vooral via de lijn gebeurde dat. En dan het verschil te mogen en kunnen maken. Nog steeds zie ik namen terugkomen op LinkedIn vanuit het verleden. Met mooie woorden, dankbaar. Wat is het toch waanzinnig mooi werk wat ik mag doen en mag mede organiseren met de mensen van How Company.

De organisatie ontwikkelde zich steeds meer tot een volwassen club. Dat ging niet zonder horten en stoten. We hadden een bepaalde cultuur voor ogen met bepaalde omgangsvormen, rituelen en wijze van werken; op het professionele en menselijke vlak. Sommige van onze trainers hadden na verloop van tijd moeite met sommige aspecten en kozen ervoor om ‘verder’ te gaan. Ik heb dat toen als nederlaag ervaren. Heftig zelfs, vooral omdat het soms persoonlijk werd. Maar ook omdat ik niet in staat was om zo samen te kunnen blijven groeien. Tegelijkertijd zag ik ook dat er geen toekomst samen meer kon zijn.

Een uitdaging na die periode was vooral hoe genoeg trainers in huis te hebben die kunnen voldoen aan onze hoge kwaliteitseisen en onze groeiverwachtingen. Het inmiddels zeer grondig ontwikkelde interne opleidingstraject bij How Company duurt namelijk zo’n 5 jaar.  Het was opvallend hoe zich steeds, en nog steeds, mensen zich bij ons aansloten en bereid waren lang en diep in zichzelf te investeren. Ik heb daar zo een enorm respect voor gekregen. De vastberadenheid om zichzelf op hoger niveau te tillen, ondanks tegenslagen en persoonlijke onzekerheden die altijd op de loer liggen, steeds weer de rug weten te rechten en met passie de finish te halen. Ik vraag mij af of ik het zolang had volgehouden. Nog altijd vieren wij dergelijke momenten uitbundig samen. Onze trainers zijn onze ruggengraat, onze levenslijn. Zij dragen ons gedachtengoed over naar eenieder die verder en anders wil. Zij zijn het voorbeeld voor de buitenwereld. Zij maken How Company!

Ik moest toen nog vaak denken aan mijn gesprek met Cor Boonstra, zijn opmerkingen en wat het met mij deed: ‘Wie zit er eigenlijk op mij te wachten met mijn spielerei over mensen en organisaties’. Ik moest toegeven: meer dan ik ooit had durven hopen. Velen!

En zo groeide How Company gestaag vanaf 2003 en ontwikkelde onze dienstverlening zich steeds verder naar de huidige vorm. Persoonlijke groei en organisatieontwikkeling was en is onze core business. Niet zozeer om alleen anderen daarbij te helpen, vooral ook om steeds zelf in de spiegel te blijven kijken Dat bleek vooral in de periode vanaf 2020 De eerste echte uitdaging keek ons recht in het gezicht. We dachten dat we het geweldig voor elkaar hadden, wat een echte misrekening bleek. We werden ingehaald door de keiharde realiteit die zich in de wereld aandiende als een klap bij heldere hemel.

Oud en nieuw, 2020-2027

En toen deed Covid haar intrede. Alles viel stil. Ineens. Direct. Stop!

Online werken was toen en is nog steeds niet ons ding. We hadden toen een déja vu, want rond 2009 hadden we ook al ervaren dat steeds meer organisaties gebruik begonnen te maken van online trainingen. Dit kwam toen voor onze soort van dienstverlening in de markt echter niet van de grond, maar de situatie was nu plotseling zo enorm anders. Er was immers geen keus wilde je nog iets kunnen betekenen voor je klanten en serieus worden genomen.

Deze periode was, als voor zovele anderen, hel voor mij. Naast dat het bedrijf grote financiële klappen kreeg, kon ik mijn ei ook niet meer kwijt. Trainingen geven en coachgesprekken voeren waren niet meer mogelijk zoals vroeger. Alles wat opgebouwd was in 20 jaar werd maximaal bedreigd. Zoals bij zoveel andere bedrijven. Dat maakt zoveel los. Mijn levenswerk werd bedreigd en daarbij ook het welzijn van ‘mijn’ mensen. Maar mooie dingen ontstonden ook. De verbinding met alle collega’s werd sterker dan ooit, we groeiden enorm naar elkaar toe. Het was denk ik het eerste moment bij How Company dat ik echt besefte hoe bijzonder ons team was. Hoe bijzonder wij samen waren.

We begonnen gelijk te kijken wat we nog wel konden en hoe de maatschappij zich onder de plotseling en heftige gebeurtenissen ontwikkelde. Met de eeuwige vraag, ‘wat is het wat wij nu kunnen betekenen voor onze business partners en hun medewerkers?’ Oh ja, budgetten stonden ook on hold bij onze klanten. How Company toonde toen haar ware aard. Alle medewerkers en trainers stonden op, toonden hun creativiteit, de enorme toewijding aan de essentie van ons bedrijf en vooral vastberadenheid. We vonden ons bedrijf opnieuw uit qua online dienstverlening maar vooral onszelf. We groeiden enorm naar elkaar toe. Een nieuwe cultuur ontstond.

We waren er voor al onze klanten die soms tegen enorme (persoonlijke en mentale) problemen opliepen en niet wisten hoe hun mensen op afstand te ondersteunen en aan te sturen Gebrek aan budgetten geen probleem, we zaten immers toch op de bank. Bijzondere contacten ontstonden toen.

Het ervaren van zo’n kracht binnen je eigen bedrijf is onbeschrijfelijk. Wat voelde ik mij enorm trots op iedereen binnen onze fantastische tent, wat een grootse daden liet iedereen zien. Aan die periode terugdenkend ervaar ik, ondanks alle ellende, vooral dankbaarheid voor wat ik heb geleerd als mens over mijzelf en voor de steun van al onze mensen. En ook voor het feit dat deze periode zoveel persoonlijke en andere moeilijke zaken naar boven heeft gebracht waardoor ik dat jaar ook mijn boek ‘Ik doe ertoe!’ ben gaan schrijven om deze periode mentaal goed door te komen.  Dat boek groeide uit tot een bestseller.

Als ik terugdenk is het aannemen van Jeroen Ogier, nu onze hoofdtrainer, net voor de covid periode goud geweest voor ons en dus ook voor mij, Hij werd verantwoordelijk voor onze kwaliteitsbewaking, het creëren van onze (nieuwe) programma’s en het opleiden van trainers. Die rol nam hij over van mijn toenmalige leermeester. Het gaf niet alleen enorme rust dat het kwalitatief goede aanbod van nieuwe trainers op peil bleef, maar ook is het voor mij zo belangrijk voor mij gebleken om met iemand te kunnen sparren om mijn eigen blinde vlekken onder ogen te kunnen zien. Iemand die mijn aparte manier van denken begrijpt en ruimte laat om op mijn eigen wijze te kunnen blijven creëren. We kunnen daarnaast ook urenlang met elkaar bomen over wat er in de maatschappij gebeurt, wat de markt vraagt en hoe How Company daarop kan inspelen, om dan gelijk door te pakken. Als organisatie zijn we enorm snel in het daarop reageren met nieuwe creaties, daar krijg ik een enorme kick van. Jeroen zijn komst bleek cruciaal te zijn wanneer ik terugkijk van 2020 tot nu. Hij maakte How Company meer wendbaar, hielp ons om goed met de huidige realiteit en alle uitdagingen om te gaan. Ik merkte in die periode ook steeds meer dat ik niet alles hoefde te weten of te kunnen. Dat geeft mij nu zo de ruimte en rust om te gaan kijken hoe ik mijzelf steeds weer opnieuw kan uitvinden als mens zodat ik meegroei met mijn collega’s. En op een bepaald moment misschien kijk naar mijn eigen houdbaarheid. Maar zover ben ik nog zeker niet.

De stabiliteit in de wereld van trainingen en coaching is sinds covid nooit meer echt teruggekeerd. De wereld is zich sindsdien blijven roeren waardoor het ondernemen andere vormen is gaan aannemen. Oorlogen en economische problematiek, in de markt reageert iedereen geheel op zijn eigen manier. De wijze van organiseren en besturen binnen bedrijven en instellingen is anders. Mensen zijn in een ander leven terecht gekomen en worstelen daarmee op hun eigen manier. Maar wel steeds naarstig op zoek naar die nieuwe structuur die vooral richting en rust moet gaan brengen.

Zo ook voor ons, maar er dient zich nu alweer een verandering aan waarvan niemand echt kan voorspellen wat het voor effect zal hebben, behalve dat het enorm zal zijn: AI. Men zegt dat alles anders zal worden. Maar op één of andere wijze heb ik denk ik geleerd hoe om te gaan met al die onrust, of ben ik misschien ouder en wijzer geworden in het besef dat het geen zin heeft om mijzelf zorgen te maken en juist mijn energie gaan steken in zaken waar we wel invloed hebben. Dat is namelijk altijd zo geweest. Daarbij zijn al onze medewerkers een voorbeeld voor de buitenwereld in hun denken en doen. Zo bestaan wij al sinds 2003.

Men zegt dat alles anders zal worden, dat wij ons opnieuw moeten gaan uitvinden. Dat AI toepassingen met zich mee gaat brengen waardoor men voornamelijk online te rade zal gaan in plaats van bij ons aan te kloppen.

Voor mij brengt AI voornamelijk voordelen met zich mee op het vlak van bekendheid en gevonden worden op de socials. Maar is dat verder ook echt zo voor onze verdere dienstverlening? In ons aanbod om mensen te helpen verder te komen in en met hun werk en leven? Ik stel mijzelf weleens de vraag of ik niet mijn kop in het zand steek. Ik geloof namelijk in de sterke drang die mensen hebben om te verbinden, ook al heeft men het niet altijd direct door. Niet met of via een scherm, nee, want wat altijd zal blijven is die enorme behoefte aan menselijkheid in de échte wereld. Ik denk juist dat deze toeneemt door steeds meer gedoe om ons heen. Dat de online manier van leven ons verder weg brengt van het persoonlijke ‘thuiskomen’. Wij doen niet blind mee in het volgen van trends. Wel gaan we altijd mee in het besef wat mensen oprecht nodig hebben. En omarmen daarin steeds vernieuwing en innovatie. Zoals in 2024, toen wij onze nieuwe propositie zijn gaan profileren vanuit Making people happen. Wij blijven echter vasthouden aan onze essentie, in het hier en nu, in nabijheid en altijd van mens tot mens. Voor mij kan geen enkele vorm van AI daar tegen op. Mijn durf is nog hetzelfde als in mijn jonge jaren, misschien sterker dan ooit. Ik blijf mijzelf vertrouwen, want zo is het altijd al gegaan. Terug naar af durven gaan en te beseffen wat mijn kracht is en daar vol op in te zetten. Elke keer weer. Als dat ondernemen wordt genoemd, prima. Voor mij gaat het over mijzelf keer op keer te vertrouwen. Of zoals mijn vader mee meegaf, …’Geduld jongen, geduld! Alles komt goed…’